Kolejny etap na OKejowskiej drodze za nami!

W połowie maja br. zakończył się nasz udział w kursie internetowym CRS2, podczas którego poszerzaliśmy i ugruntowaliśmy naszą zażyłość z okejowskimi technikami i wykorzystywaniem poszczególnych strategii na lekcjach po przeprowadzonym w pierwszym roku trwania programu spacerze edukacyjnym zakończonym przyznaniem tytułu SZKOŁY UCZĄCEJ SIĘ!

Po czterech latach pracy z OKejem nadszedł czas podsumowań i refleksji.

Oficjalnie jako gimnazjum przystąpiliśmy do programu OKSUS (ocenianie kształtujące w szkole uczącej się) w roku szkolnym 2013/2014, stawiając tym samym pierwsze kroki na wyboistej, czasochłonnej i pracochłonnej okejowskiej ścieżce.

Po upływie dwóch lat ukończyliśmy pierwszy etap tego programu i postanowiliśmy sześcioosobową grupą PP (pomocnych przyjaciół) kontynuować działania w programie CRS2.

W związku ze zmianami w edukacji dotyczącymi likwidacji gimnazjów po konsultacjach z naszą mentorką p. Mirką Rokicką już w pierwszym roku kursu (kiedy gimnazjum funkcjonowało w pełnym wymiarze) zdecydowałyśmy się ubiegać się o tytuł SZKOŁY SUS.

9 czerwca 2017 r. nastąpił punkt kulminacyjny, czyli odbył się spacer edukacyjny. Sześć nauczycielek, uczestniczących w programie CRS2, przeprowadziło lekcje, podczas których obserwacji podlegały:

 

w strategii I:

  • Określanie celu i kryteriów do lekcji,
  • Odwoływanie się do kryteriów lekcji,
  • Odwołanie się do wcześniejszej wiedzy uczniów
  • Podsumowanie celu i kryteriów lekcji,

w strategii IV:

  • Praca w parach/grupach
  • Uczniowie dokonują samooceny/ oceny koleżeńskiej

Paneliści z CEO, z naszą mentorką Mirką Rokicką na czele, z gimnazjum
nr 18 w Lublinie, gimnazjum ze Stężycy i szkoły podstawowej z Babina mieli okazję sprawdzić realizację powyższych strategii na lekcjach biologii, j. polskiego, geografii, j. angielskiego, historii i chemii.
Paneliści gratulowali nam dobrych OK lekcji, sprawnej organizacji panelu i wreszcie  nadeszła ta chwila, poprzedzona listem gratulacyjnym z CEO, przyznanie Gimnazjum im. ks. J. Twardowskiego, tytułu SZKOŁY UCZĄCEJ SIĘ!

Teraz za nami kolejny etap, ukończenie kursu internetowego i udziału w programie CRS2. Szkolenie na stronach NAI obligowało nas do terminowych i konkretnych sprawozdań z realizacji poszczególnych strategii, wymagało czasu, porzucenia dotychczasowych nawyków, zmiany sposobu myślenia o uczeniu/ nauczaniu, było wyzwaniem.

Teraz można by powiedzieć koniec, ale myślę, że ci którzy połknęli bakcyla OCENIANIA KRSZTAŁTUJĄCEGO nie powiedzą koniec, bo nie da się wrócić do koncepcji nauczania sprzed czterech lat, do wyrzucenia tego, co w nasze zawodowe życie wniósł OK,  każdą z nas jakoś uformował, zmienił, czegoś nauczył….

Teraz już naprawdę na koniec przytoczę fragment jednego z komentarzy naszej mentorki Mirki: „Zwracam się do (…) Waszej wspaniałej grupy. Dobry dzień nie tylko ze względu na nadal słoneczną pogodę za moim oknem, ale i Waszą bardzo dobrą pracę podczas całego kursu(…)

Prawdę mówiąc możliwości pisania dla Was komentarzy już mi się wyczerpały, bo w każdym musiałam szukać kolejnym sposobów na docenienie Waszej liderskiej pracy oraz konstruktywności działań grupy PP. Swój pierwszy komentarz zatytułowałam „Spotkanie dwóch osobowości przypomina kontakt dwóch substancji chemicznych: jeżeli nastąpi jakakolwiek reakcja, obie ulegają zmianie.” – C. G. Junggi i rzeczywiście, dialog ze mną i dialog wewnątrz Waszej grupy były Waszą bardzo mocną stroną, a korzystne zmiany – widoczne. Chyba mogłabym też pierwszemu komentarzowi nadać tytuł: „Idzie jak w zegarku!”, ponieważ tak oceniam Waszą pracę w pierwszym module i w każdym kolejnym, aż do obecnego. Drogie Dziewczyny, Wasza praca końcowa jest taka, jak cała Wasza współpraca w ramach programu CRS2: uporządkowana, metodyczna, twórcza i refleksyjna oraz nastawiona na kontynuację. Nauczając – pokazujecie możliwości, a jednocześnie dajecie sobie i innym szansę, aby się uczyć. Podobnie jak z uczniami na lekcji jest z czytelnikami Waszych sprawozdań, bo my pod ich wpływem uczymy się, jak uczyć lepiej.”